ریچارد داوکینز، رفتارشناس، زیست‌شناس تکاملی، مروج علم و نویسنده‌ی سرشناس بریتانیایی که با قلم بُرنده‌اش در کتاب‌های مشهوری مانند «ژن خودخواه» و «پندار خدا» در سراسر جهان شناخته می‌شود، نگاه تکاملی خود را به پدیده‌ی هوش مصنوعی و مدل‌های زبانی مانند Claude دوخته است و ما را با پرسش‌هایی بنیادین درباره‌ی ماهیت خودآگاهی روبه‌رو می‌کند.

در ادامه، برگردانِ مقاله‌ی داوکینز را با هم می‌خوانیم:

«آزمون تورینگ» عنوان اختصاری یک آزمایش فکری در سال ۱۹۵۰ است که آلن تورینگ، ریاضی‌دان، منطق‌دان، از پیشگامان علوم کامپیوتر و رمزنگار بزرگ، آن را «بازی تقلید» نامید. او آزمون خود را به‌عنوان راهکاری عملیاتی مطرح کرد تا آیندگان بتوانند با این پرسش روبه‌رو شوند: «آیا ماشین‌ها می‌توانند فکر کنند؟»

حالا آن آینده فرا رسیده و این موضوع برای برخی افراد ناخوشایند و هراس‌انگیز است.

مفسران امروزی معمولا جزئیات فرعی بازی تورینگ را نادیده می‌گیرند و پیام او را چنین بازنویسی می‌کنند: اگر از راه دور با یک ماشین در ارتباط هستید و پس‌از بازجویی دقیق و طولانی‌مدت، فکر می‌کنید که او انسان است، پس می‌توانید آن را خودآگاه در نظر بگیرید. بیایید این تعریف را بدین‌شکل درجه‌بندی کنیم: هرچه بازجویی طولانی‌تر، دقیق‌تر و موشکافانه‌تر باشد، یقین‌تان به خودآگاهیِ هویتی که از آزمون سربلند بیرون می‌آید، باید قوی‌تر شود.